Γυναικεία Ρούχα

Τα γυναικεία ρούχα στον αρχαίο κόσμο
Δεν αποτελεί έκπληξη, δεδομένου του ζεστού κλίματος, οι Αιγύπτιοι φορούσαν μόνο ελαφριά ρούχα. Οι γυναίκες φορούσαν φορέματα με ιμάντες ώμου. Τα ρούχα ήταν από λινό ή βαμβάκι. Αργότερα στην αιγυπτιακή ιστορία τα ρούχα έγιναν πιο περίτεχνα και πολύχρωμα. Οι Αιγύπτιοι φορούσαν κοσμήματα. Όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα φορούσαν κοσμήματα από χρυσό, ασήμι και πολύτιμους λίθους. Οι φτωχοί φορούσαν κοσμήματα από χαλκό ή μπρούτζο. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες φορούσαν μακιγιάζ.
Οι αρχικά Ελληνίδες φορούσαν πέπλο. Ήταν ένα παραλληλόγραμμο ύφασμα διπλωμένο και καρφιτσωμένο μεταξύ τους. Ήταν δεμένο στη μέση. Αργότερα οι Ελληνίδες άρχισαν να φορούν ένα μακρύ χιτώνα που ονομαζόταν χιτώνας. Οι γυναίκες φορούσαν επίσης μανδύες που ονομάζονταν ιμάτιοι.
Οι γυναίκες φορούσαν κοσμήματα όπως περιδέραια, βραχιόλια και περιδέραια. Οι πλούσιες γυναίκες κουβαλούσαν ομπρέλες για να τις προστατεύουν από τον ήλιο. Οι Ελληνίδες δεν έκοβαν τα μαλλιά τους αν δεν θρηνούσαν. Φορήθηκε σε πολλά διαφορετικά στυλ.
Οι Ρωμαίες φορούσαν μακριά φορέματα που ονομάζονταν stola, βαμμένα σε διάφορα χρώματα. Συχνά φορούσαν ένα μακρύ σάλι που ονομαζόταν πάλλα. Οι απλοί Ρωμαίοι φορούσαν ρούχα από μαλλί ή λινό, αλλά οι πλούσιοι μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά το βαμβάκι και το μετάξι. Τα ρωμαϊκά ρούχα κρατούνταν με καρφίτσες και καρφίτσες. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες φορούσαν περούκες και ψεύτικα δόντια.

Τα γυναικεία ρούχα στο Μεσαίωνα
Οι γυναίκες Σάξονες φορούσαν ένα μακρύ λινό ένδυμα με ένα μακρύ χιτώνα από πάνω. Φορούσαν και μανδύες. Τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν χτένες από κόκαλο ή κέρατο. Γυναίκες Βίκινγκ κλώσανε και ύφαιναν ύφασμα στο σπίτι και έφτιαχναν τα ρούχα της οικογένειας. Οι γυναίκες φορούσαν ένα ρούχο που έμοιαζε με φόρεμα που ονομαζόταν βάρδια από λινό ή μαλλί. Πάνω από αυτό φορούσαν ένα φόρεμα ανοιχτό στα πλάγια, κρατημένο με τιράντες. Στο κρύο φορούσαν μανδύες ή σάλια. Τα ρούχα κρατούνταν στη θέση τους με καρφίτσες. Οι γυναίκες Βίκινγκ συχνά είχαν τα μαλλιά τους πλεγμένα ή κρατημένα κάτω από μια μαντίλα.
Τον 12ο και 13ο αιώνα, τα ρούχα ήταν ακόμα αρκετά βασικά. Οι γυναίκες φορούσαν ένα λινό ένδυμα σαν νυχτικό. Ωστόσο, δεν φορούσαν μπρίκια. Φορούσαν ένα μακρύ χιτώνα (μέχρι τους αστραγάλους) και από πάνω ένα άλλο ρούχο, ένα φόρεμα. Οι γυναίκες κρατούσαν τα φορέματά τους με μια ζώνη δεμένη στη μέση τους.
Στο Μεσαίωνα και τα δύο φύλα φορούσαν ρούχα από μαλλί αλλά διέφεραν σε ποιότητα. Το μαλλί μπορεί να είναι λεπτό και ακριβό ή χοντρό και φθηνό. Από τα μέσα-14του αιώνα, οι νόμοι ορίζουν ποια υλικά θα μπορούσαν να φορούν οι διάφορες τάξεις, για να εμποδίσουν τις μεσαίες τάξεις να ντύνονται «πάνω από τον εαυτό τους». (Οι φτωχοί δεν είχαν την πολυτέλεια να φορούν ακριβά ρούχα έτσι κι αλλιώς!). Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι αγνόησαν τον νόμο και φορούσαν ό,τι ήθελαν.
Στα τέλη του 14ου και 15ου αιώνα τα ρούχα έγιναν πολύ πιο περίτεχνα. Η μόδα με τη σύγχρονη έννοια ξεκίνησε. Για τους πλούσιους τα στυλ άλλαξαν γρήγορα. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες φορούσαν περίτεχνα καπέλα.

Τα γυναικεία ρούχα τον 16ο αιώνα
Για τους πλούσιους Tudors η μόδα ήταν σημαντική και τα ρούχα τους ήταν πολύ περίτεχνα. Για τους φτωχούς τα ρούχα έπρεπε να είναι σκληρά και πρακτικά. Όλες οι τάξεις φορούσαν μαλλί. Ωστόσο, διέφερε σε ποιότητα. Οι πλούσιοι φορούσαν μαλλί εκλεκτής ποιότητας. Οι φτωχοί φορούσαν χοντρό μαλλί. Ωστόσο, μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά το βαμβάκι και το μετάξι. Οι Rich Tudor κεντούσαν επίσης τα ρούχα τους με μετάξι, χρυσό ή ασημένιο νήμα. Οι πλούσιες γυναίκες Tudor φορούσαν μεταξωτές κάλτσες.
Οι γυναίκες φορούσαν ένα είδος μεσοφόρι που ονομαζόταν smock ή βάρδια ή σεμίσιο από λινό ή μαλλί και ένα μάλλινο φόρεμα από πάνω. Το γυναικείο φόρεμα ήταν φτιαγμένο από δύο μέρη, ένα μπούστο και μια φούστα. Τα μανίκια κρατούνταν με κορδόνια και μπορούσαν να αποσπαστούν. Οι εργαζόμενες φορούσαν λινές ποδιές.
Στα τέλη του 16ου αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν κορσέδες φτιαγμένους με κόκκαλο φάλαινας. Οι γυναίκες φορούσαν συχνά κορσέδες για 400 χρόνια μέχρι τον 20ο αιώνα, όταν αντικαταστάθηκαν από σουτιέν και ζώνες.
Στα τέλη του 16ου αιώνα πολλές γυναίκες φορούσαν ένα πλαίσιο από κόκκαλο φάλαινας ή ξύλο κάτω από το φόρεμά τους που ονομαζόταν φάρθινγκαλ. Αν δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά, οι γυναίκες φορούσαν ένα ρολό με επένδυση γύρω από τη μέση τους που ονομαζόταν bum roll. Τον 16ο αιώνα, οι γυναίκες δεν φορούσαν πλεκτά.
Τον 16ο αιώνα όλοι φορούσαν καπέλα. Οι φτωχές γυναίκες φορούσαν συχνά ένα λινό καπέλο που ονομαζόταν κουφ. Τον 16ο αιώνα, τα κουμπιά ήταν συνήθως για διακόσμηση. Τα ρούχα συγκρατούνταν με κορδόνια ή καρφίτσες. Οι γούνες στην εποχή των Τυδόρ περιελάμβαναν γάτες, κουνέλια, κάστορες, αρκούδες, ασβούς και πολίτσες.
Οι Tudors χρησιμοποιούσαν κυρίως φυτικές βαφές όπως το madder για το κόκκινο, το woad για το μπλε ή το καρυδιά για το καφέ. Ωστόσο, πρέπει να χρησιμοποιήσετε μια χημική ουσία που ονομάζεται μολυσματική για να «διορθώσετε» τη βαφή. Το μυρωδάτο άλλαξε το χρώμα της βαφής, π.χ. ένα φυτό που ονομαζόταν συγκόλληση χρησιμοποιήθηκε με στυπτηρία για το κίτρινο, αλλά αν χρησιμοποιήθηκε με σίδηρο ή κασσίτερο έβγαζε αποχρώσεις του πράσινου. Οι πιο ακριβές βαφές ήταν το έντονο κόκκινο, το μωβ και το λουλακί. Οι φτωχοί άνθρωποι φορούσαν συχνά καφέ, κίτρινο ή μπλε. Παρεμπιπτόντως, τον 16ο αιώνα, το κόκκινο δεν ήταν ένα χρώμα, ήταν το όνομα του εκλεκτού, ακριβού μαλλιού.
Οι γυναίκες που είχαν την οικονομική δυνατότητα θα κρεμούσαν στη ζώνη τους ένα δοχείο με γλυκά μπαχαρικά. Αυτό το έλεγαν pomander και έκρυβε τις φρικτές μυρωδιές στους δρόμους! Ωστόσο, είναι μύθος ότι στην εποχή των Tudor οι άνθρωποι ήταν προσωπικά βρώμικες. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπάθησαν να διατηρηθούν καθαροί. Μερικές γυναίκες φορούσαν περούκες. Τόσο η Elizabeth όσο και η Mary Queen of Scots τα φόρεσαν. Όταν αποκεφάλισαν τη Μαίρη η περούκα της βγήκε.

Γυναικεία ρούχα στην Αμερική
Διαφορετικές τάξεις Αζτέκων φορούσαν διαφορετικά ρούχα. Οι Αζτέκοι της ανώτερης τάξης φορούσαν βαμβακερά ρούχα. Οι απλοί άνθρωποι φορούσαν ρούχα από φυτικές ίνες maguey. (Βάσει νόμου μόνο οι Αζτέκοι της ανώτερης τάξης μπορούσαν να φορούν βαμβάκι. Αν οι απλοί φορούσαν βαμβακερά ρούχα θα μπορούσαν να θανατωθούν). Οι γυναίκες των Αζτέκων φορούσαν φούστες και χιτώνες με κοντά μανίκια. Οι παντρεμένες γυναίκες έστριβαν τα μαλλιά τους πάνω από το κεφάλι τους.
Οι γυναίκες των Αζτέκων ύφαιναν ρούχα στα σπίτια τους. Στους Αζτέκους άρεσαν οι φωτεινές βαφές. Μια κόκκινη βαφή παρασκευάστηκε από το σκαθάρι του κοχινιού. Χρειάστηκαν περίπου 70,000 σκαθάρια για να φτιάξουν μισό κιλό βαφής.
Οι γυναίκες των Ίνκας έφτιαχναν ρούχα από μαλλί ή (σε πιο ζεστές περιοχές) βαμβάκι. Οι απλοί άνθρωποι φορούσαν χοντρό μαλλί αλπακά, αλλά οι ευγενείς φορούσαν λεπτό μαλλί vicuna. Οι γυναίκες των Ίνκας φορούσαν ένα μακρύ φόρεμα με μανδύα από πάνω που δένονταν με καρφίτσα.

Τα γυναικεία ρούχα τον 17ο αιώνα
Τον 17ο αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν ένα λινό ένδυμα που έμοιαζε με νυχτικό που ονομαζόταν βάρδια. Πάνω από αυτό, φορούσαν μακριά φορέματα. Το φόρεμα ήταν σε δύο μέρη το μπούστο και η φούστα. Μερικές φορές οι γυναίκες φορούσαν δύο φούστες. Η πάνω φούστα μαζεύτηκε για να αποκαλύψει μια κάτω φούστα. Από τα μέσα-17ου αιώνα, ήταν της μόδας οι γυναίκες να φορούν μαύρα μπαλώματα στο πρόσωπό τους, όπως αστεράκια ή μισοφέγγαρα.

Τα γυναικεία ρούχα τον 18ο αιώνα
Τον 18ο αιώνα, τα γυναικεία ρούχα ήταν βασικά ίδια με πριν. Τον 18ο αιώνα, άνδρες και γυναίκες φορούσαν περούκες. Οι γυναίκες φορούσαν ακόμα κορσέδες και μεσοφόρια με κρίκους κάτω από τα φορέματά τους. Οι μοντέρνες γυναίκες έφεραν πτυσσόμενους ανεμιστήρες. Η μόδα ήταν πολύ σημαντική για τους πλούσιους, αλλά τα ρούχα των φτωχών δεν άλλαζαν σχεδόν καθόλου.

Τα γυναικεία ρούχα τον 19ο αιώνα
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι γυναίκες φορούσαν ελαφριά φορέματα. Στη δεκαετία του 1830 είχαν φουσκωμένα μανίκια. Στη δεκαετία του 1850 φορούσαν σκελετό από φάλαινα ή σύρμα από χάλυβα που ονομάζονταν κρινολίνες κάτω από τις φούστες τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, οι βικτωριανές γυναίκες άρχισαν να φορούν ένα είδος μισής κρινολίνης. Το μπροστινό μέρος της φούστας ήταν επίπεδο αλλά φουσκώνει προς τα έξω στο πίσω μέρος. Αυτό ονομάστηκε φασαρία και εξαφανίστηκε τη δεκαετία του 1890.
Τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν ακόμα κορσέδες. Ωστόσο, είναι μύθος ότι οι κορσέδες ήταν πολύ άβολοι.
Περίπου 1800 γυναίκες άρχισαν να φορούν εσώρουχα. Τα έλεγαν συρτάρια. Αρχικά οι γυναίκες φορούσαν ένα ζευγάρι συρτάρια, δηλαδή ήταν δύο ρούχα, ένα για κάθε πόδι, δεμένα μεταξύ τους στο πάνω μέρος. Στη Βρετανία, στα τέλη του 19ου αιώνα, τα γυναικεία συρτάρια ονομάζονταν knickerbockers και στη συνέχεια απλά knickers.
Αρκετές εφευρέσεις σχετικά με τα ρούχα έγιναν τον 19ο αιώνα. Ο Thomas Hancock εφηύρε το ελαστικό το 1820. Ο πείρος ασφαλείας εφευρέθηκε το 1849 από τον Walter Hunt. Το ηλεκτρικό σίδερο εφευρέθηκε από τον Henry Seely το 1882, αλλά δεν έγινε κοινό μέχρι τη δεκαετία του 1930. Το φερμουάρ εφευρέθηκε το 1893 από τον Whitcomb Judson. Μια βελτιωμένη έκδοση κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1913 από τον Gideon Sundback. Το 1863 ο Butterick έφτιαξε το πρώτο χάρτινο μοτίβο φορέματος.

Γυναικεία Ρούχα 20ου Αιώνα
Το 1900 οι γυναίκες φορούσαν μακριά φορέματα. Δεν ήταν αποδεκτό για τις γυναίκες να δείχνουν τα πόδια τους. Από το 1910 οι γυναίκες φορούσαν φούστες. Ήταν τόσο στενές γυναίκες που μπορούσαν μόνο να «κοιτάξουν» ενώ τις φορούσαν. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου τα γυναικεία ρούχα έγιναν πιο πρακτικά.
Εν τω μεταξύ, το 1913 η Mary Phelps Jacob ανακάλυψε το μοντέρνο σουτιέν. Χρησιμοποίησε δύο μαντήλια ενωμένα με κορδέλες. Το 1915 το κραγιόν πουλήθηκε για πρώτη φορά σε σωλήνες.
Τον 19ο αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν ράβδους που κατέληγαν κάτω από το γόνατο. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, τα knickers έγιναν μικρότερα. Τελείωναν πάνω από το γόνατο. Στα μέσα-20ου αιώνα, οι νεότερες γυναίκες φορούσαν σλιπ.
Μια επανάσταση στα γυναικεία ρούχα σημειώθηκε το 1925. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες άρχισαν να φορούν φούστες μέχρι το γόνατο. Στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ήταν της μόδας οι γυναίκες να δείχνουν αγορίστικες. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1930 το γυναικείο φόρεμα έγινε πιο συντηρητικό.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν απαραίτητο να εξοικονομηθεί υλικό, έτσι οι φούστες ήταν πιο κοντές. Τα ρούχα διατέθηκαν με δελτίο μέχρι το 1949. Εν τω μεταξύ, το μπικίνι εφευρέθηκε το 1946. Το 1947 ο Christian Dior παρουσίασε το New Look, με μακριές φούστες και στενή μέση που δίνουν μια φιγούρα «κλεψύδρα». Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 τα γυναικεία ρούχα ήταν γεμάτα και θηλυκά. Ωστόσο, το 1965, η Mary Quant εφηύρε τη μίνι φούστα και τα ρούχα έγιναν ακόμη πιο άτυπα.
Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, οι μόδες και για τα δύο φύλα έγιναν τόσο ποικίλες και άλλαξαν τόσο γρήγορα που θα χρειαζόταν πολύς χρόνος για να τις απαριθμήσουμε όλες. Μία από τις μεγαλύτερες αλλαγές ήταν η διαθεσιμότητα τεχνητών ινών. Το νάιλον κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1935 από τον Wallace Carothers και ο πολυεστέρας εφευρέθηκε το 1941 από τους John Whinfield και James Dickson. Έγινε κοινός στη δεκαετία του 1950. Το βινύλιο (υποκατάστατο του δέρματος) εφευρέθηκε το 1924.

Breezy Comfort:Ω, δεν υπάρχει τίποτα σαν την αίσθηση ενός ελαφρύ και αέρινου καλοκαιρινού φορέματος που χαϊδεύει απαλά το δέρμα σας μια ζεστή μέρα. Είναι ο απόλυτος σύντροφος άνεσης, που μας κρατά δροσερούς και γεμάτους αυτοπεποίθηση καθώς περνάμε τα πράγματά μας κάτω από τον ήλιο.
Αβίαστο στυλ:Φανταστείτε αυτό: Ξαπλώνεστε από το κρεβάτι, φορέσετε ένα εντυπωσιακό καλοκαιρινό φόρεμα και voilà - στιγμιαίο στυλ με ελάχιστη προσπάθεια! Αυτά τα φορέματα έχουν μια ασυνήθιστη ικανότητα να μας κάνουν να δείχνουμε μαζί και μοντέρνες χωρίς φασαρία.
Φλερτ και θηλυκό:Αγκαλιάστε την εσωτερική σας θεά, γιατί τα καλοκαιρινά φορέματα αποπνέουν μια φλερτ και θηλυκή γοητεία που είναι απλά ακαταμάχητη. Είτε πρόκειται για ένα fluy maxi είτε για ένα χαριτωμένο sundress, αναδεικνύουν το καλύτερο της γυναικείας γοητείας μας.
Πληθώρα ευελιξίας:Ω αγάπη μου, η ευελιξία των καλοκαιρινών φορεμάτων είναι απαράμιλλη! Ντύστε τα με γόβες και αξεσουάρ για ένα φανταχτερό σουαρέ ή κάντε casual-chic με σανδάλια και ένα δισκέτα για μια μέρα στην παραλία. Προσαρμόζονται αβίαστα σε κάθε περίσταση!
Χαρούμενες εκτυπώσεις και χρώματα:Τα καλοκαιρινά φορέματα είναι σαν ένας καμβάς χαράς, πασπαλισμένος με ζωηρά χρώματα και παιχνιδιάρικα μοτίβα. Αντικατοπτρίζουν τη ζωντάνια της εποχής και χαρίζουν ένα χαμόγελο στα πρόσωπά μας, φωτίζοντας τον κόσμο γύρω μας.
Θετικότητα σώματος:Ανεξάρτητα από το σχήμα ή το μέγεθός μας, τα καλοκαιρινά φορέματα γιορτάζουν το σώμα μας και μας κάνουν να νιώθουμε υπέροχα με το δέρμα μας. Τονίζουν τα προτερήματά μας και κολακεύουν τις φιγούρες μας, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή μας σε κάθε βήμα.
Η απόλυτη γκαρνταρόμπα διακοπών:Είτε ταξιδεύετε σε έναν τροπικό παράδεισο είτε απλώς ονειρεύεστε έναν, τα καλοκαιρινά φορέματα είναι ένα από τα απαραίτητα για την γκαρνταρόμπα των διακοπών σας. Καταλαμβάνουν λίγο χώρο στη βαλίτσα σας και είναι ιδανικά για να εξερευνήσετε νέους προορισμούς με στυλ.
Απλότητα με έναν παράγοντα Wow:Τα καλοκαιρινά φορέματα είναι από μόνα τους μια δήλωση μόδας. Αποδεικνύουν ότι η απλότητα μπορεί ακόμα να είναι εκπληκτική και ότι το λιγότερο είναι συχνά περισσότερο. Το σωστό φόρεμα μπορεί να είναι αναστεναγμός ανακούφισης όταν οι φίλοι σας κοιτούν, απολαμβάνουν να ντύνονται στα χρώματα της εποχής, για να φτιάξετε τη διάθεση σας ή όσων σας κοιτάζουν.
Αγκαλιάζοντας τη Φύση:Όταν φορέσετε ένα καλοκαιρινό φόρεμα, αγκαλιάζετε την ουσία της φύσης και της εποχής. Συνδυάζονται αβίαστα με τα ανθισμένα λουλούδια και τους φοίνικες που ταλαντεύονται, κάνοντας μας να νιώθουμε ένα με τη Μητέρα Γη.
Αναμνήσεις και νοσταλγία:Τέλος, η αγάπη για τα καλοκαιρινά φορέματα πηγάζει από τις αναμνήσεις και τη νοσταλγία που προκαλούν. Κάθε φόρεμα κουβαλά τις ιστορίες ηλιόλουστων περιπετειών, γεμάτα γέλιο πικνίκ και ξέγνοιαστες στιγμές, συνδέοντάς μας με τις πιο αγαπημένες μας στιγμές.